De transitievergoeding is een vergoeding die de werkgever aan de medewerker betaalt bij ontslag. De vergoeding is enerzijds een compensatie voor het ontslag en helpt anderzijds de overstap naar een andere baan makkelijker te maken.
Iedere medewerker heeft bij ontslag recht op een transitievergoeding, vanaf de eerste werkdag. Het recht geldt ook als een tijdelijk contract op initiatief van de werkgever niet wordt verlengd. Neemt de medewerker zelf ontslag omdat de werkgever ernstig verwijtbaar handelde of ernstig verwijtbaar nalatig was, dan bestaat het recht ook.
In een aantal situaties hoeft de werkgever geen transitievergoeding te betalen:
Ja, als de werkgever het contract niet verlengt. Ziet de medewerker zelf af van verlenging terwijl de werkgever een redelijk aanbod heeft gedaan met vergelijkbare voorwaarden, dan vervalt het recht.
De medewerker krijgt 1/3 maandsalaris per heel dienstjaar, gerekend vanaf de eerste werkdag. Voor het resterende deel van het dienstverband geldt de formule: (bruto salaris over het resterende deel / bruto maandsalaris) x (1/3 bruto maandsalaris / 12). Dezelfde formule gebruik je als het dienstverband korter dan een jaar duurde.
Voor de vergoeding geldt een wettelijk maximum dat jaarlijks opnieuw wordt vastgesteld, of maximaal één bruto jaarsalaris als dat hoger is. Het actuele maximum vind je bij de Rijksoverheid.
De vergoeding is gebaseerd op de duur van het dienstverband en de hoogte van het salaris. Bij het bruto maandsalaris tel je de vakantiebijslag op en het andere vaste of variabele loon, zoals een vaste eindejaarsuitkering, ploegentoeslag, overwerkvergoeding, bonus of winstuitkering.
Ja, onder voorwaarden. Kosten voor bijvoorbeeld outplacement of scholing mogen van de vergoeding af, net als de kosten van een langere opzegtermijn waarin de medewerker is vrijgesteld van werk. Ook kosten die de werkgever tijdens het dienstverband maakte om de bredere inzetbaarheid van de medewerker te vergroten, mogen in mindering worden gebracht. Voorwaarde is dat dit vooraf samen is afgesproken.
In principe binnen een maand na het einde van het dienstverband, in één keer. Komt de bedrijfsvoering daardoor in de knel, dan mag betaling in termijnen, verspreid over maximaal 6 maanden. De werkgever betaalt dan wettelijke rente over het deel dat nog openstaat, gerekend vanaf een maand na het einde van het contract.
